Ας κάνουμε ένα διαστηματάκι...

Μια ψήφος...

Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων...
Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;)
Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε...
Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"!
Γύρισε στον πατέρα του που τον κρατούσε απ' το χέρι και τον ρώτησε: "Πειράζει να ψηφίσουμε όχι";
Εκείνος δαγκώθηκε, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και είδε τον περίεργο κουστουμαρισμένο τύπο να κοιτάζει και να περιμένει. Σήκωσε το χέρι του και τον χαστούκισε.
Ο μικρός κοίταξε απορρημένος. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του, αλλά έσφιξε τα δόντια, για να μην τον πιάσουν οι λυγμοί. Ξανακοίταξε κάτω και συνέχισε να περπατάει δίπλα στον πατέρα του.
Μερικά βήματα πιο κάτω, ξανασήκωσε τα μάτια του. Ένα δάκρυ χάραζε το μάγουλο του πατέρα. Σιωπή...
Κι ύστερα ακούστηκε κι άλλο αεροπλάνο να πλησιάζει. Κι άλλες προκηρύξεις και ξανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. Το κατέβασε.
Μόνος. Στο πλακόστρωτο του πάρκου της ΧΑΝΘ. Η πλατεία της Έδεσσας είχε διαλυθεί γύρω του. Ο πατέρας του, χρόνια τώρα που έχει αποσυρθεί στο χωριό. Τον πλησίασε ένα πρεζόνι: "Φίλε, έχεις ένα ευρώ";

Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή!
Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ.
Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά.
«Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Το κόνσεπτ αυτής της επέμβασης είναι ότι, με τη χρήση βλαστοκυττάρων που δρουν ευεργετικά στο μυοκάρδιο, δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστεί η καρδιά του ασθενούς και ίσως μελλοντικά να αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά», ανέφερε ο κ Παπακωνσταντίνου.
Η κατάσταση της υγείας του 63χρονου ασθενούς εξελίσσεται θετικά.

Γκλούμιστερ: Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.».


-Τι είναι η «Γκλούμιστερ»;
Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι.
Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν είναι και τόσο ιδανική όσο φαίνεται.
Όλα ξεκινούν από ένα stand up που αποτυγχάνει, στην πορεία και αναγκαζόμαστε ουσιαστικά να εφεύρουμε την ιστορία της «Γκλούμιστερ» πάνω στη σκηνή. Η δομή του θεατρικού είναι αυτό ακριβώς: ότι η ιστορία εφευρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε την ίδια ατμόσφαιρα με το παραμύθι. Βέβαια χρειάστηκε να προστεθούν χαρακτήρες, να γίνει η αφήγηση διάλογος και είναι αρκετά αλλαγμένο. Παρόλα αυτά το θέμα παραμένει το ίδιο. Νομίζω όμως ότι η ατμόσφαιρα του παραμυθιού αποδίδεται καλύτερα και με τη μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου.

-Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της μουσικής στην παράσταση;
Αλέξανδρος Ιωάννου: Είναι επηρεασμένη από ταινίες τρόμου, αλλά είναι πολύ πιο ατμοσφαιρική για να ταιριάζει με το παραμύθι. Ουσιαστικά είναι μείξη μιας παραμυθένιας και τρομακτικής μουσικής.

-Είναι πρωτογενής ή χρησιμοποιήσετε κομμάτια που υπάρχουν ήδη;
Α.Ι.: Όχι. Είναι κομμάτια που γράφτηκαν τώρα.
I.M.: Η μουσική είναι πραγματικά η μισή παράσταση και αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα που αρχίζουμε να δουλεύουμε σε ροή το έργο.

-Σκηνοθετείτε την «Γκλούμιστερ» μαζί με την Έφη Κάντζα και την Τατιάνα Μύρκου. Η συν – σκηνοθεσία πώς λειτούργησε;
Ι.Μ.: Εξαιρετικά, μετά από πολλές προσπάθειες (γέλια). Είχαμε ήδη κάνει τη διασκευή σε θεατρικό κείμενο με την Έφη και η Τατιάνα ήρθε ακριβώς στο σημείο όπου χρειάζονταν ένας σκηνοθέτης απέξω για να δέσει όλο αυτό το πράγμα, να προσθέσει ιδέες και να το τοποθετήσει σε χώρους και χρόνους που να είναι ταιριαστοί σε μια παράσταση.

-Βλέποντας τελευταία τις ταινίες της Ντίσνεϊ φαίνεται ότι δεν αφηγούνται πλέον ιστορίες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες. Γίνεται αυτό και στα παραμύθια;
Ι.Μ.: Φυσικά. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Όντως πάντα υπήρχε αυτό το είδος του παραμυθιού, όμως υπήρχε και ένα άλλο που προσπαθούσε να παρεκκλίνει.
Α.Ι.: Ούτως ή άλλως τα παραμύθια έτσι ξεκινήσανε. Η αρχική τους μορφή ήταν θρίλερ.
Ι.Μ.: Τα παραμύθια ήταν θρίλερ, σπλάτερ…. Ποτέ όμως δεν είχαν χάπι εντ. Αναγκάστηκαν να έχουν χάπι εντ για την κινηματογραφική τους απόδοση, αλλά και γιατί το χάπι εντ είναι πιο “εύπεπτο”.

-Μετά την «Γκλούμιστερ» τι θα ακολουθήσει;
Ι.Μ.: Κατ’ αρχάς θα συνεχίσουμε με την «Γκλούμιστερ» δεν θα σταματήσουμε στις εννιά παραστάσεις. Θα επιδιώξουμε να πάμε και σε άλλες πόλεις, και σε φεστιβάλ και ίσως σε άλλο χώρο στη Θεσσαλονίκη.
Και επειδή η σύνθεση αυτή λειτουργεί, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η προσωπική μου πρόθεση και διάθεση να κάνουμε και κάτι καινούριο.

-Ασχολείστε με το χορό. Πώς βλέπετε το μέλλον του στην πόλη;
Ι.Μ.: Σκοτεινό, ερεβώδη….

-Δεν υπάρχει φως στο τούνελ;
Ι.Μ.: Υπάρχει, αλλά χρειάζεται στήριξη οικονομική. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και οι καλές προσπάθειες που προκύπτουν, αν δεν έχουν οικονομική στήριξη, ούτε ακούγονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να προωθηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη που κάνουν πολύ καλές δουλειές το θέμα είναι ότι όλα αυτά μένουν στον κλειστό κύκλο του κόσμου που έτσι κι αλλιώς θα πάει να τα δει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την οικονομική στήριξη της Νέας Γενιάς (σημ. για το παραμύθι από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Νέας Γενιάς για νέους δημιουργούς «Youth in Action»). Διαφορετικά θα ήταν ακατόρθωτο αυτό που κάναμε.


Χρήσιμα
Παραστάσεις: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009. Τις Παρασκευές στις 00.00, τις υπόλοιπες μέρες στις 22.00. Εισιτήρια: 12€, 8€ φοιτητικό. Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310-228161.

Πέρασαν τα χρόνια; Ε, και;

Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!

Μονομαχία στο... Ελ Μηχανιώνα!

Λόγο το λόγο, δεν ξεχάστηκαν αλλά... πιάστηκαν στα χέρια, σήμερα το πρωί, οι δύο άνδρες, στη Νέα Μηχανιώνα. Θυμήθηκαν τις διαφορές τους και λίγο ήθελε ο καβγάς να έχει τη χειρότερη κατάληξη. Έβγαλαν τα όπλα, απείλησαν ο ένας τον άλλον και, σε κάποια στιγμή, ο 45χρονος πυροβόλησε τον 48χρονο! Ευτυχώς, δεν τον πέτυχε! Για την ιστορία, ο 45χρονος (που πυροβόλησε) κρατούσε πιστόλι κι ο 48χρονος (που έκανε την καταγγελία στην αστυνομία) κρατούσε κυνηγετική καραμπίνα. Εναντίον τους σχηματίστηκε δικογραφία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας.

από εδώ

Στο άντρο των Ρόμιουλανς

Τα-ντάχ!!!
Ξεπρόβαλα πίσω από τον ακαθορίστου σχήματος και προέλευσης βράχο. Το περιβάλλον ήταν αφιλόξενο, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που κινιόμουν σε κάτι τόσο ασταθές: Χώμα που θύμιζε περισσότερο ταλκ, πέτρες που διαλύονταν κάτω από τις μπότες μου, μικροκρατήρες που πετούσαν ψηλά πίδακες ατμού, ενός αερίου που μόνον στην όψη θύμισε το εξαερωμένο νερό... Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια...
Στο χέρι μου κρατούσα το φρέιζερ. Όχι πολύ σφιχτά. Ελαφρώς χαλαρά, με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι πάει να κάνει. Αλλά και την αποφασιστκότητα του αστροναύτη που, αν χρειαστεί, θα παραλύσει, με μια παραλυτική ακτίνα που παραλύει, κάθε γερο-παραλυμένο άλιεν, που θα τολμούσε να μπει ανάμεσα σε ΄μένα και το σκοπό μου.
Σκοπός μου ήταν ένας: Να εντοπίσω την εχθρική βάση των Ρέμιουλανς και να ενεργοποιήσω το σύστημα αυτοκαταστροφής. Κάθε εχθρική βάση που σεβόταν τον εαυτό της, τη δεκαετία του '70, είχε και έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής. Έτσι μπορούσες να κάνεις μεγάλη ζημιά χωρίς να είναι απαραίτητο να κουβαλάς βαριά και επικίνδυνα εκρηκτικά. Τα τοποθετούσαν οι ίδιοι οι εχθροί, για να τα χρησιμοποιήσεις εσύ, σε βάρος τους...
Κάτι μου έλεγε πως η είσοδος για το αρχηγείο των Ρέμιουλανς ήταν πίσω από αυτόν τον βράχο, μέσα στη σκοτεινή σπηλιά. Περπάτησα αποφασιστικά. Μπήκα μέσα κι ένας νέος κόσμος ξανοίχθηκε μπροστά στα μάτια μου:
Ένα απόκοσμο φως, γαλαζοπράσινης απόχρωσης, πλημμύριζε τον τόπο. Στο κέντρο της τεράστιας σπηλιάς αιωρούνταν ο "Σκορπιός", το ανίκητο διαστημόπλοιο των Ρέμιουλανς. Η ναυαρχίδα τους. Το γνώριζα πολύ καλά, αφού ως δεύτερος στο διαστημόπλοιο "Έντερπράιζ" της Διαγαλαξιακής Ομοσπονδίας είχα έρθει αντιμέτωπός του αρκετές φορές. Την είχα γλιτώσει, αφού οι Ρέμιουλανς, εκείνο τον καιρό, κατείχαν τεχνολογία αιχμής, πολλά επίπεδα πάνω από την Ομοσπονδιακή. Και τώρα το είχα εκεί, μπροστά μου, ανυπεράσπιστο...
Πλησίασα, χωρίς δυσάρεστες συναντήσεις, τον πίνακα οργάνων, στο βάθος της σπηλιάς, αρκετά επίπεδα πάνω από το αιωρούμενο διαστημόπλοιο. Ρεμιουλιανοί εργάτες αποκαθιστούσαν τις ζημιές και το όπλιζαν με ένα νέο, τριφασικό κανόνι φρέιζερ, που θα μπορούσε να διαλύσει με μια ομοβροντία φωτοτορπίλων ακόμη και το καλύτερο διαστημόπλοιο της ομοσπονδίας.
Ήμουν μπροστά στον πίνακα, πλέον. Έφθανε να κατεβάσω τον κόκκινο μοχλό και να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Άπλωσα το χέρι μου...
-Ακίνητος!
Η φωνή πίσω μου δε μου άφηνε περιθώρια. Με είχαν εντοπίσει. Ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν εκπληρώσω την αποστολή μου. Είχα δύο επιλογές: Να υπακούσω και να πεθάνω σε κάποιο Ρεμιουλιανό μπουντρούμι, ή να κατεβάσω το χέρι μου πάνω στο μοχλό και να πεθάνω ακαριαία από μια δέσμη του φρέιζερ που, προφανώς, σημάδευε την πλάτη μου. Αποφάσισα το δεύτερο.
Τα τελευταία πράγματα που θυμάμαι ήταν η αίσθηση του μοχλού στην παλάμη μου, να κατεβαίνει και να απελευθερώνει τις φονικές διαθέσεις του συστήματος αυτοκαταστροφής, τη γυναικεία φωνή του κομπιούτερ να αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση και το γαργάλημα στη σπονδυλική στήλη, σημάδι πως το φρέιζερ του Ρεμιουλιανού φρουρού είχε βρει το στόχο του κι εγώ έπρεπε να σωριαστώ νεκρός...
Στη συνέχεια, στον άλλον κόσμο που βρέθηκα, ξέσπασε η διαμάχη ανάμεσα σε μένα, στον Αντώνη, τον Κώστα και τον Θωμά, για το αν είχα προλάβει, ή όχι, να κατεβάσω το μοχλό. Εγώ κι ο Θωμάς επιμέναμε, έχοντας αντιπάλους τον Κώστα και τον Αντώνη. Και δεν τα βρήκαμε έως ότου οι μάνες μας μας φώναξαν για φαγητό. Θα συνεχίζαμε το απόγευμα, μετά τον μεσημεριανό ύπνο...

Ξανά...

Έχει ζόρι σήμερα...

Αχ βε Παναγιώτη, τι μας κάμνεις...

Πάντα σε δεύτερους ρόλους, πάντα πρόθυμος. Ηθοποιός που μπορούσε να παίξει, με την ίδια ευκολία, τον κακό, αλλά και τον πονηρό, όπως και τον αγαθό. Ο Σπύρος Καλογήρου, ο Παναγιώτης που από χασάπης έγινε κινηματογραφικός παραγωγός και ταλαιπωρούσε τον Κώστα Βουτσά για τα μάτια της Μάρθας Καραγιάννη, μας άφησε. Στις 6 το απόγευμα...
Δεν άντεξε ο Σπύρος Καλογήρου. Μπήκε στο νοσοκομείο(αρχικά στο "Λαϊκό" και μετά στο "Τζάνειο"), για μια μόλυνση στο μάτι και πήγαινε όλο και χειρότερα. Τις τελευταίες ημέρες τα βασικά του όργανα υποστηρίζονταν μηχανικά. Δεν ήταν και στα καλύτερά του εδώ και καιρό...
Πιτσιρίκος ήμουν, όταν οι γονείς μου με πήγαν, σε ένα θερινό στη Νέα Ιωνία (ζούσαμε στην πρωτεύουσα τότε) να δούμε "Το Ανθρωπάκι". Κι εκεί γνώρισα τον χασάπη-παραγωγό.




Τον ξανάδα, στην τηλεόραση (Σάββατο βράδυ στην ΥΕΝΕΔ, σε οθόνη μικρή κι ασπρόμαυρη) να γελάει μ εκείνο το δικό του τρόπο στην "Νεράιδα και το Παλικάρι". Τον είδα, έκπληκτος, να βιάζει τη Ζωή Λάσκαρη στη "Στεφανία" και να μετατρέπεται, από λωποδύτης αιμοδότης στο "Πυρετός στην Άσφαλτο".
Την ατάκα, όμως, που δε θα ξεχάσουμε, την είπε απέναντι στο Νίκο Κούρκουλο: "Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη..."
Κι είναι λίγη η ζωή, Σπύρο...
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

Καλό βόλι!

Εγώ λέω να ψηφίσουμε. Άσχετα το τι, να ψηφίσουμε. Οικολόγους θέλετε; Οικολόγους! Κυνηγούς; Κυνηγούς! ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Δημοκρατία; Κι απ αυτά. Και ΠΑΣΟΚ. Και όλους μαζί. Και λευκό. Αρκεί να πάμε. Να συμμετέχουμε.
Γι αυτό, το Σάββατο θα πάω εδώ:





Και την Κυριακή, εδώ:




Άντε και καλό βόλι...

ΥΓ. Μου λείπετε! Φιλιά σε όλους.